Lot 4 feb naar Lesbos

Lieve bezoeker van lotphilipsen.nl. Heb je een paar minuutjes om mijn verhaal te lezen over mijn week als vrijwilliger voor Because We Carry op Lesbos afgelopen oktober?
Dit is Saeed

Inline afbeelding 4    Inline afbeelding 1     Inline afbeelding 3

Ik fotografeerde deze jongen in oktober 2017 tijdens ons bezoek aan Molyvos in Lesbos op onze eerste dag van de week bij BECAUSE WE CARRY. We waren hier op het ‘life vest graveyard’ oftewel reddingsvest begraafplaats. Hier komen de meeste vluchtelingen aan op Lesbos en laten hun zwemvesten hier achter. De zee is tussen Turkije en Molyvos ‘maar’ 6 km en dus het kortste stukje water om over te steken.
Saeed zijn verhaal over de oversteek kwam hard aan. Zijn stem haperde regelmatig en de stiltes tussendoor waren killing. Je voelde zijn verdriet. Ik weet niet of het nog heftiger overkwam omdat we tussen 10.000-en reddingsvesten zaten.
Ondanks dit kwam hij vol hoop aan in Europa. Na uren lopen kwam er alleen niet dat beloofde appartement waarvoor dik betaald was. Wel was er een rij voor Moria, het grote vluchtelingenkamp waar ze zich moesten aanmelden. De eerste van vele rijen die nog zouden komen. Na een paar maanden op het vreselijke Moria (6000 a 7000 vluchtelingen leven hier, terwijl er plek is voor 2000) mocht hij verhuizen naar Kara Tepe, een kleiner vluchtelingenkamp op Lesbos. Of zoals de grote Griek Stavros dit kleinere kamp noemt: “A community, a village. With all kinds of nationalities in all the beautiful colors of the world.” Stavros heeft de zware taak van leidinggevende of ‘dorpshoofd’ van Kara Tepe en heeft een prachtig groot hart.
Samen met zijn vrienden van Kara Tepe hielp Saeed ons team uit Nederland iedere ochtend met het prepareren en uitdelen van de ontbijtjes. Niet in rijen staan, we reden het hele dorp door met de bolderkarren om de bananen, brood, tomaten of komkommers en kaasjes uit te delen. Met een glimlach en een klein praatje. Menselijk of gewoon humaan, zoals ieder mens verdiend te worden behandeld, alle 1200 bewoners van Kara Tepe en iedereen daar buiten. In de ochtend en in de middag deden we een activiteit met de kinderen, mannen of vrouwen zoals yoga, loom-armbandjes maken, barbershop, breien, schminken, schaken enz. Hierbij hielpen ze ons ook, de jongens en meiden die ons bij het ontbijt hielpen. Saeed sprak ik hier en daar gedurende de week op Kara Tepe en hij vertelde soms stukjes van zijn verhaal. Hoe slecht hij had geslapen, dat hij die middag weer naar Moria moest voor interviews en stempel. Een groene stempel betekende doorreizen Europa in, ‘blauw’ op Lesbos blijven. ‘Rood’ was er ook, dan moet je terug. Iedere maand hetzelfde interview en dezelfde onzekerheid. Of hij vertelde hoe hij zijn familie miste, die hij al maanden niet had gezien. Vaak zijn de jongens hier zonder hun directe familie, want zodra je 18 bent, wordt je als vluchteling direct als een volwassene beschouwd en behandeld. Inmiddels was hij alle hoop op een mooie toekomst in Europa verloren. Maar is hij blij dat hij zijn ‘taken’ heeft op Kara Tepe.
Dit is nog maar 1 verhaal van de vele lieve mooie en beschadigde mensen die ik heb ontmoet in Lesbos. En zeker ook niet het vervelendste of zieligste verhaal. Bijvoorbeeld het verhaal van het gezin wat net aankwam in Kara Tepe vanuit Moria, waar ze vier dagen ervoor hun 4-jarige dochtertje en zusje hebben verloren. Onnodig, omdat er simpelweg geen gehoor werd gegeven aan het eindeloze hulpgeroep van de moeder. Ze kreeg niet eens een warme deken voor haar zieke meisje, laat staan voor haar andere drie zoontjes of haar man en haarzelf.
Maar ik heb ook heel veel van hen geleerd. Een glimlach of knuffel of gewoon de vraag “How are you feeling today?’. Dankbaar, ze zijn allemaal zo enorm dankbaar. Ik bedoel, dieper in de put kun je ongeveer niet zitten, maar voor deze simpele oprechte aandacht waren zij zo ontzettend dankbaar. Laat staan wanneer we het ontbijt brachten of toen we een lading buggy’s mochten uitdelen, wauw dat was gaaf. Zo blij waren ze ermee (denk even aan de moeder die haar man verloren had door IS en 4 kinderen heeft van 7, 4, 1.5 en 5 maanden).
Er is niet veel nodig om jezelf of een ander beter te laten voelen. Als we elkaar ‘gewoon’ af en toe een beetje aandacht geven en elkaar zien, echt zien. Het klinkt misschien (of waarschijnlijk) een beetje soft of corny, maar ik denk dat we met a little bit of love heel ver komen! Laten we het blijven zien, zolang deze diep trieste situatie zich nog steeds in de achtertuin van Europa afspeelt. Nu snap ik dat niet iedereen ook gelijk in een vliegtuig naar Lesbos springt, zou wel vet zijn, maar je kunt het wel erkennen en een beetje helpen, gewoon een beetje. Of een beetje meer. Of een beetje veel :).
Van 4 tm 11 feb zit ik er weer. Om ontbijtjes uit te delen, een stuk of 9000 in totaal. Heel tof als ik een paar ontbijtjes namens jou mag geven. 1 ontbijtje kost €1. Echt alle kleine en grote beetjes helpen! NL82INGB0008353639 t.n.v. L. Philipsen. Zet er alsjeblieft even bij ‘ BECAUSE WE CARRY TEAM 121‘, voor de administratieve handigheid. Om het nog iets makkelijker te maken hieronder een aantal linkjes met de befaamde ‘tikkies’. Mocht je al iets hebben gegeven, dan heb je net een mooi verhaal gelezen en nog bedankt voor je donatie! En wil je niets storten, dan is ook dat helemaal prima!

DIT BERICHT MAG JE DOORSTUREN!!!
Bij voorbaat ontzettend bedankt, nu al!!Heel veel liefs van Lot

75 ontbijtjes:
100 ontbijtjes:
Deze linkjes zijn geldig t/m 5 februari!
Je kunt mij natuurlijk ook een verzoek om een ‘tikkie’ vragen met een ander bedrag, als het geschikte bedrag wat je zou willen doneren er niet bij staat :)Inline afbeelding 8  Inline afbeelding 5

Inline afbeelding 6  Inline afbeelding 9  Inline afbeelding 7

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *